In die tijd was de toegang tot de club nog steeds een zandweg die bij regenweer herschapen werd in een grote slijkpoel. De aanvraag bij het gemeentebestuur voor een asfaltweg bleef onbeantwoord tot op een dag de wagen van de burgemeester zich vast reed in de modder. 
In versneld tempo werd er toen aan de weg gewerkt die mooi verhard werd. 
Het uitgegraven zand werd gebruikt om de parking verder op te hogen.

Dan werd door de SKK-ers de parking aangelegd met dalls die men bij de Dienst van de Scheepvaart had gekocht voor de prijs van 1 frank per stuk. 
Zij waren afkomstig van het oude fietspad langs het Albertkanaal. Een volle vrachtwagen kapte toen een onmenselijk grote berg dalls af op wat een volwaardige parking moest worden.
1987 was een donker jaar voor SKK. Stichter en voorzitter, Lode Stickens, overleed schielijk op drie juli, een groot verlies voor de familie maar ook voor de club. Door de raad van beheer werd zijn zoon Wilfried als opvolger aangeduid.
In 1989 werd het aanbod van de Dienst van de Scheepvaart om het stuk grond, richting brug, bij te huren met beide handen aangenomen. Dit was het uitgelezen terrein om de uitbreiding van de botenloods te plaatsen (de containers stonden voordien op de parking). Het braakliggend terrein werd opgeruimd en met het materiaal, takken en gras, werd een junglefuif in de clubboot georganiseerd. De rest werd met een bulldozer geëgaliseerd. Het terrein werd ingezaaid, met struiken en bloemen aangeplant en voorzien van een omheining.

In 1996 werd de hele parking opgebroken en heraangelegd. Door waterinsijpeling riskeerde men immers bij regenweer een laag bij de grondse douche die broeken, benen noch rokken spaarde. 
Ditmaal werd een lid die professioneel stratenmaker was bij de job betrokken. 
Een laag "stabilisé" zou voor het vermijden van een herhaling van het scenario zorgen.
Als uiting van trots over het volbrachte werk werden in de oprit de initialen van de SKK vereeuwigd.